-Siema, chcesz spróbować czegoś fajnego? - usłyszałam głos koleżanki w telefonie.
-No jasne! - odparłam po chwili zastanowienia.
-To przyjeżdżaj, czekamy.

Wskoczyłam w pierwszy autobus i pojechałam w kierunku szczęścia.
Po pół godziny dołączyłam do trójki znajomych. Oni już byli na lekkiej fazie, wzięli jakiś czas temu. Dali mi małą samarkę, nie było tam wiele, ale wystarczająco jak dla początkującego.
Po kilkudziesięciu minutach, zaczęłam czuć, że coś się dzieje. Co prawda nie widziałam smoków, ani nie podróżowałam po świecie, ale było mi wesoło. Patrzyłam trochę z zazdrością, na znajomych, którzy wzięli o wiele więcej ode mnie, i na ich wygłupy. Widziałam, że są w innym świecie, radosnym, bez zmartwień, w którym problemy dnia codziennego nie istnieją. Pomyślałam sobie, że następnym razem nie skończę na takiej ilości co tego dnia.

Przez ponad godzinę chodziliśmy po obrzeżach miasta. Co 30 sekund wybuchaliśmy śmiechem, często nie wiedząc dlaczego. Potem wróciliśmy do centrum. Skąd zaczęliśmy rozchodzić się do domów. Mnie faza zaczęła już puszczać, ich jeszcze nie do końca. Odprowadziłam do domu koleżankę, która mieszka obok mnie a sama wróciłam z dobrym humorem do domu. Rodzice oczywiście niczego się nie domyślili. Za to ja, snułam już plany dotyczące kolejnej wycieczki za miasto

Historia na dziś: Jak to wszystko się zaczęło, czyli o początkach wędrówki pod rękę z "używkami".

Zdarzyło się to 4 lata temu (aż nie chce mi się wierzyć, że tyle czasu minęło), w gimnazjum. Byłam stosunkowo grzeczną i bezproblemową nastolatką. Nie paliłam papierosów, nie upijałam się do nie przytomności, nie uprawiałam sexu z nowo poznanym chłopakiem na imprezie. W klasie miałam chłopaka uzależnionego od zioła. Pewnego dnia stwierdziłam, kurde, chcę tego spróbować. Pogadałam z nim i umówiliśmy się na popołudnie. Załatwił towar. Było już ciemno, poszliśmy do parku. Nabił fifkę, rozpalił. Na początku się bałam, nie wiedziałam jak to się robi. On mnie nauczył, wprowadził w ten świat. Biorę pierwszy wdech. Czuję jak zielony dym wypełnia moje płuca, przepływa przez całe ciało, trafia do mózgu a na końcu do serca. Cudowne uczucie ale to była jedynie zapowiedź tego, co przyszło po kilkunastu minutach. Ciało jak z waty, mgła wypełniająca oczy, mózg... Czujesz jak powoli odlatujesz, ale nie za daleko. Unosisz się pięć centymetrów nad ziemią i tak podążasz w nieznane. Przestaje istnieć jutro, nie ma kłopotów, a szkoła to tylko dziwne słowo. Liczy się tylko to, co jest tu i teraz.
Po jakimś czasie, ciężko mi jest określić czy to była godzina czy sześć, wróciłam do domu. Rodzice nic nie mówili, więc ani nie było aż tak późno ani nic nie zauważyli. Przemknęłam do swojego pokoju i położyłam się spać. Obudziłam się następnego dnia rano, przede mną kolejny dzień, ale ja już wiem, że to nie będzie zwykły dzień...

Tamtego wieczora poznałam tych, którzy byli ze mną przez następny rok. Dzięki koledze z klasy, weszłam wśród ludzi, którzy ukierunkowali moje najbliższe życie. Mimo, że teraz mam z nimi bardzo słaby kontakt, to nie zapomnę nigdy tego, co zrobili dla mnie przed kilku laty. Jestem im wdzięczna, za to, że pozwolili mi wejść w ten świat.

Nie mam czasu na zmianę avataru i tła ale głupie posty o sukienkach, miłości i inspiracjach zostały (mam nadzieję, że na stałe) wymazane z mojego bloga. Nie zależy mi na tym, by mieć 18732 obserwatorów, chcę tylko pokazać (najprawdopodobniej jedynie samej sobie), że życie z pozoru zwykłej nastolatki nie jest takie kolorowe, jakby się mogło wydawać. Będę tu teraz pisać, o rzeczach, o których nie wypada wręcz mówić wśród znajomych. Zwłaszcza, że obracam się w takim  towarzystwie, które nie zrozumie przesłanek, które mną kierują.

Ten blog - to pamiętnik nastolatki z problemami ... pieprzonej narkomanki.